30 yaşına yaklaşmak garip bir his. Çocukken bu yaşlar bana çok uzak görünürdü. Sanki 30 yaşına gelen herkes hayatını çözmüş,

ne istediğini bilen insanlar olur sanırdım. Ama yıllar geçtikçe bunun pek de öyle olmadığını fark ettim. İnsan yaş aldıkça bütün soruların cevabını bulmuyor. Hatta bazen yeni sorular eskilerden daha fazla yer kaplıyor.

Bir de zaman konusu var. Eskiden bir yıl çok uzun gelirdi. Şimdi aylar sanki birkaç hafta gibi geçiyor. Bir bakıyorsun yeni yıla girmişsin, bir bakıyorsun yaz bitmiş. İnsan ister istemez geriye dönüp bakıyor. Yapılan şeyleri de düşünüyor, yapılamayanları da. Ama en çok da ertelenen hayalleri düşünüyor. Çünkü bazı şeylerin zamanı var sanıyoruz ama zaman kimseye haber vermeden ilerliyor.

Yine de 30 yaşına yaklaşmak bana karamsar hissettirmiyor. Daha çok hayatın ne kadar kısa olduğunu hatırlatıyor. Artık her şeyi yetiştirmek zorunda olmadığımı, herkesi memnun edemeyeceğimi ve bazı şeylerin gerçekten o kadar da önemli olmadığını daha iyi anlıyorum. Belki büyümek tam olarak budur. Daha fazla şeye sahip olmak değil, neyin gerçekten değerli olduğunu yavaş yavaş fark etmek.